Rozdział 4

*nie ma muzyki :((  *

 Kolejne kilka dni wyglądało podobnie. Dziś nadszedł dzień , w którym zaprezentujemy przed organizatorami nasze umiejętności i zostaniemy za to ocenieni w skali od 1 do 12.

Zżerają mnie nerwy. Wiem , że dobry wynik pomoże mi zdobyć sponsorów. Chcę dać z siebie wszystko. Po przygotowaniu się schodzę do jadalni gdzie zajmuję krzesło obok Ravena. Nasze spojrzenia się krzyżują i on lekko się uśmiecha. Odwracam wzrok.

Zajmuję się konsumowaniem mojego śniadania.

-Dziś macie się wykazać ! Zrozumiano ?- mówi stanowczo Haymitch.

My tylko kiwamy głowami. Spoglądam na talerz Ravena. Nawet nie tknął jedzenia.

- Nie jesz? – pytam się go

-Nie mam apetytu.

Wstaje i wychodzi szybkim krokiem. Kontynuujemy jedzenie. Nagle z jego pokoju dobiega nas krzyk. Zrywam się z miejsca i szybko tam biegnę.

-Raven!

Chłopak biega po pokoju jak oszalały i jakby czegoś szuka. Jest roztrzęsiony. Przestaje krzyczeć ale nadal panikuje.

- Co ty robisz ?! – pytam niecierpliwa.

Nie odpowiada . Kompletnie wytrącony z równowagi siada na łóżku. Próbuje miarowo oddychać. Jego twarz jest cała we łzach. Podchodzę do niego i siadam obok. Głaszczę go po plecach i mówię kojąco.

-Mam dość ! – wyrywa mi się – Czemu oni tak świetnie dbają teraz o nasze życie skoro zaraz i tak się pozabijamy ?!!?! A no tak… Chcą widowiska !!! Tylko po co ???!!! Nie mogą nas od razu powystrzelać?! Czemu ten Kapitol jest tak pochrzaniony , że podoba im się jak nastolatki się zabijają??!! Niedorozwoje mózgowe , które nie wiedzą że zabijanie jest złe!! Ci ludzie żyją jak w raju i nie wiedzą co to prawdziwe cierpienie dlatego to ich bawi!!! Idioci!!!!

- Uspokój się , proszę – mówię delikatnie. On z powrotem siada na łóżku. Zakrywa twarz dłońmi i zaczyna szlochać. Ja przyjacielsko obejmuję go ramieniem.

- Wszyscy to bardzo przeżywamy , ale nic nie poradzimy na to . – szepczę głaszcząc go po ramieniu. Tak mi go szkoda. Nie ma w życiu łatwo. Zawsze zgrywał twardziela . Wszyscy mieli się go bać , a tymczasem to chłopak o delikatnym sercu które łatwo zranić. Nikt by normalnie nie pomyślał że ktoś taki potrafi płakać.

W końcu się uspokaja.

Siedzimy w Sali i czekamy aż nas wywołają. Powoli sala się opróżnia i w końcu zostajemy tylko ja  i Raven. W środku cała się trzęsę . Słyszę w głośnikach:

-Arrow Severin.

Wstaję i podchodzę do drzwi.

- Powodzenia! Daj z siebie wszystko – słyszę za sobą i odwracam się do niego. Uśmiecha się , odwzajemniam ten uśmiech i wychodzę. Rzucam nożami. Strzelam z łuku. Nic szczególnego. W sumie nie idzie mi najlepiej. Uwielbiam strzelać w tarczę z łuku. Robiłam to prawie codziennie , ale nie jestem jakąś profesjonalistką. Mija kilka minut i słyszę :

- Dziękujemy , panno Severin.

Wychodzę . Co teraz będzie ? A jeżeli źle mi poszło ? Organizatorzy nie mieli za ciekawych min. Docieram do apartamentu . Raven przychodzi chwilę po mnie. Chyba poszło mu lepiej niż mi , bo uśmiecha się pod nosem. Pod wieczór siadamy w salonie , przed telewizorem . Rozpoczyna się program . Cesar Flickerman prezentuje trybutów i ich ilość punktów przyznanych przez organizatorów.

- Alex  , Dystrykt 2 , punktów 10

- Kornelia , dystrykt 3 , punktów 7

-Alice , dystrykt 5 , punktów 8

- Colin , Dystrykt 8 , punktów 11.

- Raven , Dystrykt 12 , punktów … 12 –

Jest w szoku . Wszyscy mu gratulujemy.

- Arrow, Dystrykt 12 – denerwuję się – punktów … 6

Cooo? , myślę.