Rozdział 6

Włącz :  http://www.youtube.com/watch?v=GlZjxQw-vtU  :) 

Otwieram oczy. Leżę na łóżku. Wodzę oczami po pomieszczeniu w którym się znajduję. Ściany są białe. Nie ma tu nic oprócz jakiejś maszyny w kącie i łóżka na którym leżę. Nie ma okien. Pokój oświetla jedynie mocne  światło lamp na suficie. Nagle otwierają się szare drzwi które znajdują się naprzeciwko mnie . Wychyla się zza nich Raven. Spostrzega , że się obudziłam i wchodzi do środka. Uśmiecha się. Boże … Jaki on ma cudowny uśmiech.

- Jak się czujesz?

-Lepiej . Co mi się stało?

Podchodzi bliżej .

-Nic poważnego. Po prostu zemdlałaś. To ze stresu. Byłaś nieprzytomna jakieś półgodziny. Przełożyli nasze wywiady do czasu aż nie dojdziesz do siebie. – wyjaśnia mi wszystko- Serio miałaś aż taką tremę? Zauważyłem , że jesteś nieśmiała ale…

Chwilę milczę.

- Nigdy nie występowałam przed taką publicznością i jeszcze przed całym krajem. Dałam plamę z tymi punktami. Chciałam jakoś zdobyć publikę . No wiesz… Bałam się że mi się znowu nie uda. I co ja sobie myślę? Że mi się uda wygrać igrzyska? Nie mam szans…

- Tak nie możesz mówić. Każdy ma szanse.

Wzdycham z podirytowaniem

- Nie każdy. Chyba że zawodowcy. W naszym dystrykcie był tylko jeden zwycięzca. W ciągu 55 lat istnienia igrzysk! Jedyną osobą która może przynieść dwunastce kolejnego zwycięzcę , jesteś ty. Ja na pewno nie.

Powoli siadam. On milknie. Wiem , że nie mam szans. To koniec . Muszę pogodzić się ze śmiercią.

-Kiedy mnie stąd wypuszczą ? – pytam

Wypuścili mnie jakąś godzinę później. Potem minęło kilka minut i już siedzę na przeciwko Cesara i patrzą się na mnie setki oczu.

-Jak czułaś się po tym jak dowiedziałaś się , że zdobyłaś tak mało punktów?

- Byłam zawiedziona i trochę zła. Zrozumiałam że mam małe szanse na wygraną , ale mimo to będę walczyć. –mówię stanowczo i uśmiecham się do publiczności. I rozlegają się brawa. Te słowa popłynęły z moich ust jak strumień wody. Sama jestem zadziwiona tym że zdołałam skleić wypowiedź mającą sens.

-Wygram igrzyska i pokażę że nasz Dystrykt też potrafi! Niech sobie nikt nie myśli że jesteśmy słabi ! – strzelam słowami jak z karabinu maszynowego. Do końca nie myślę nad tym co mówię. Kilka pytań o moją rodzinę i przyjaciół , i mój czas się kończy. Schodząc za kulisy czuję jak mój nagły przypływ pewności siebie i determinacji odpływa ze mnie. Mijam Ravena który wychodzi na scenę.

-Raven , czy możesz nam zdradzić , jaką umiejętnością tak bardzo zachwyciłeś organizatorów?

-Hmm… Sam się nad tym zastanawiałem . Moja rodzina nie jest zbyt bogata- mówiła , a na jego twarzy jawił się smutek. – Często  musiałem polować. Potrafię dość dobrze posługiwać się łukiem , nożem i włócznią.

- A więc na pewno posługujesz się tymi narzędziami świetnie. A powiedz nam, co ci się podoba w Kapitolu?

- Tu jest pięknie. Wszystko jest takie nowoczesne , luksusowe i monumentalne. Najbardziej spodobały mi się tutejsze prysznice. – dodaje ze śmiechem

Jego wywiad również się kończy i idziemy do apartamentu.

Wieczorem wcześnie kładę się spać , bo chcę się wyspać przed tak ważnym dniem. Długo jednak nie mogę zasnąć , a gdy mi się to w końcu udaje to męczą mnie koszmary. Wstaję i wychodzę z pokoju. Zmierzam w stronę balkonu i mijam pokój Ravena. Zatrzymuję się tam na chwilę i gdy już chcę iść dalej , drzwi się otwierają. Odskakuję od nich lekko wystraszona.

- Nie śpisz co? – pyta z troską

Ja tylko kręcę głową na ‘’nie’’. Wychodzi i teraz idziemy razem na balkon. Siadamy na ławce i patrzymy na panoramę śpiącego Kapitolu.

- Rodzice mnie znienawidzili – zaczyna , a ja spoglądam na niego . Nie spogląda na mnie tylko patrzy się w nieistniejący punkt przed sobą. – Gdy zaczęło brakować kasy , stałem się zbędnym a wręcz problematycznym przedmiotem. I gdy zacząłem im robić kłopoty i zrobiłem się aroganckim dupnie , mieli mnie dość. Przestali się do mnie odzywać.

- Pożegnali się z tobą ?

- Tak.

Oboje umilkliśmy . Czuję że robię się senna. Opieram głowę o jego ramię, wahając się. Myślę że mnie odepchnie, ale on tylko obejmuje  mnie ramieniem.

-Zaśpiewać ci coś? – szepcze w moje włosy.

-Mhm – mruczę sennie

Od razu do moich uszu  dobiega cichy , bardzo piękny głos , który śpiewa ,,Drzewo Wisielców’’ To bardzo znana piosenka. Mama zawsze ją nuci gdy robi obiad. Śpiewa naprawdę pięknie. Z zachwytem wsłuchuję się w jego  melodyjny głos.

- Pięknie śpiewasz – mówię rozmarzona

- Mama mnie nauczyła. Pochodzi z bogatego domu i chodziła na lekcje śpiewu. Przekazała mi to co sama umiała. Zawsze powtarzała że mam niezwykły talent. – uśmiecha się.

- Twoja mama była bogata? – pytam

- Tak , jej ojciec był burmistrzem. Poznała tatę , zakochali się w sobie , ale jej rodzice nie chcieli  się zgodzić na ich małżeństwo. Wyrzekła się rodziny i uciekła do niego. Zrezygnowała z dostatniego życia w imię miłości.

- Piękna historia – mówię i patrzę w jego oczy – Pośpiewaj mi jeszcze.

Zaczyna śpiewać . Tym razem nieznany mi utwór. Otoczona jego ramieniem zasypiam , usypiana jego kojącym głosem. 

******************************

No i jest :) Nareszcie... Jeszcze raz Szczęśliwego Nowego Roku  :*

Z wszelkie błędy przepraszam .. 

Być może jeszcze w tym roku uda mi się dodać nowy rozdział :) A jak nie to dodam w Nowym Roku XDD 
A więc Szczęśliwego Nowego Roku ... i niech los zawsze wam sprzyja :D 
Dziękuję za dużą liczbę wyświetleń i wszystkie wasze komentarze :) 

Rozdział 5

          * Włącz :)  http://www.youtube.com/watch?v=DlGjxlevw-Y* 

O Boże … Poszło mi beznadziejnie. Raven spogląda na mnie ze współczuciem , jakby chciał mnie przeprosić za to ,że ma więcej punktów .

Nikt się nie odzywa.

-No , jestem z was dumny – mówi pijackim głosem Haymitch i upija łyk koniaku z butelki którą trzyma w dłoni.  Wychodzę z salonu i idę do swojej sypialni. Siadam na łóżku . Zakrywam twarz dłońmi i wybucham niekontrolowanym płaczem. Nie wiem czy to dlatego, że brak punktów może mi nie przynieść sponsorów czy z zazdrości o to , że Raven ma ich więcej ode mnie , że ma ich MAKSYMALNĄ ilość. Tylko on jeden zdobył 12 punktów. Kilka osób miało 11 , a najmniej miałam ja. Jest beznadziejnie. Czuję jak moja szansa na zwycięstwo staje się coraz mniejsza. Z tą paskudną myślą zasypiam w ubraniach. Rano budzą mnie promienie słońca , które grzeją moją twarz przez szybę. Dziś wystąpimy w programie Flickermana. Przeprowadzi z nami krótkie wywiady i kapitolińska publiczność lepiej nas pozna . Nigdy nie występowałam w telewizji , więc mam tremę. Wiem , że Cinna zrobi mi tak samo piękny strój jak na paradzie i wywołam zadowolenie wśród widzów i może w ten sposób uda mi się przyciągnąć do siebie sponsorów.

Od samego rana trwają przygotowania do dzisiejszego wydarzenia. Moi styliści robią mnie na bóstwo i mijają jakieś 3 godziny zanim przyjdzie Cinna i odbierze mnie od nich by pokazać mi cudeńko w które będę ubrana.

Sukienka jest naprawdę przepiękna. Długo nie mogę wyjść z szoku. Jest biała , cała w brylantach. Na górze są gęsto ułożone obok siebie a na dole sukni są posypane jak płatki śniegu. Mienią się przepięknie. Z tyłu jest wielka kokarda prawie na całe plecy.

Gdy ją ubieram , okazuje się , że jest trochę ciężka ale da się w niej chodzić. Przeglądam się w lustrze. Wyglądam olśniewająco. Na nogach mam skromne , białe pantofelki. Cinna związuje moje włosy w elegancki kok i robi mi dość mocny jak na mnie makijaż. Srebrny cień i gruba , czarna kreska okalająca całe oko. Twarz smaruje mi jakimś preparatem z brokatem , więc moje policzki mienią się tak jak suknia.

Nareszcie jestem gotowa. Wychodzę i od razu spotykam Ravena. Ma na sobie zwykły garnitur z czerwoną różą w butonierce. Włosy ma  ułożone na żel. Wygląda … Olśniewająco , zjawiskowo , niesamowicie … Aż nie mogę dobrać odpowiednich słów by określić jego idealny wygląd. Podchodzi do mnie, a moje serce jakoś szybko bije i nawet nie zauważam że złapał mnie za rękę. Dlaczego to zrobił?! Jesteśmy wrogami a nie sprzymierzeńcami. Mimo że mam opory to nie chcę puszczać jego ciepłej dłoni. Wychodzimy za kulisy i widzimy tu pozostałych trybutów. Czuję że zżera mnie trema , coraz bardziej. Robi mi się słabo i mam wrażenie że zaraz upadnę prosto w ramiona Ravena. Niekontrolowanie mocniej ściskam jego dłoń. Spogląda na mnie i chyba dostrzega strach  w moich oczach. Kciukiem delikatnie gładzi moją dłoń. Zaczynam czuć się niepewnie i niekomfortowo. Na scenę wychodzi trybulka z pierwszego Dystryktu.

Potem po kolei idą kolejni trybuci i w końcu przychodzi moja kolej. Jest mi tak słabo , że gdy puszczam dłoń Ravena i wstaję , cały świat zaczyna wirować. Robię krok i czuję ze nie mogę iść dalej. Stoję w miejscu , wszystko się kręci.

- Arrow!- słyszę za sobą znajomy głos.

Nagle on do mnie podchodzi. Coś mówi ale ja go nie słyszę. Czuję tylko jak ląduję miękko i nastaje ciemność.

************************************************

Mimo że ten rozdział jest krótki to jestem z niego dumna :) chyba mi się udał...  

Jakie fajne książki byście mi polecili ?  :)

Moja przyjaciółka dała mi piękny prezent na święta :) 

Zgrała mi soundtrack z WPO i własnoręcznie zrobiła okładkę płyty. 

Patrzcie ! :D 

PS. Już wkrótce nowy rozdział :) być może jeszcze dziś :) 

Oglądaliście?

Mały Manhattan :)
Świetny film :D I ten mały Josh :) awwww ...
A już za 2 dni Podróż do wnętrza ziemi :DDDD 

Rozdział 4

*nie ma muzyki :((  *

 Kolejne kilka dni wyglądało podobnie. Dziś nadszedł dzień , w którym zaprezentujemy przed organizatorami nasze umiejętności i zostaniemy za to ocenieni w skali od 1 do 12.

Zżerają mnie nerwy. Wiem , że dobry wynik pomoże mi zdobyć sponsorów. Chcę dać z siebie wszystko. Po przygotowaniu się schodzę do jadalni gdzie zajmuję krzesło obok Ravena. Nasze spojrzenia się krzyżują i on lekko się uśmiecha. Odwracam wzrok.

Zajmuję się konsumowaniem mojego śniadania.

-Dziś macie się wykazać ! Zrozumiano ?- mówi stanowczo Haymitch.

My tylko kiwamy głowami. Spoglądam na talerz Ravena. Nawet nie tknął jedzenia.

- Nie jesz? – pytam się go

-Nie mam apetytu.

Wstaje i wychodzi szybkim krokiem. Kontynuujemy jedzenie. Nagle z jego pokoju dobiega nas krzyk. Zrywam się z miejsca i szybko tam biegnę.

-Raven!

Chłopak biega po pokoju jak oszalały i jakby czegoś szuka. Jest roztrzęsiony. Przestaje krzyczeć ale nadal panikuje.

- Co ty robisz ?! – pytam niecierpliwa.

Nie odpowiada . Kompletnie wytrącony z równowagi siada na łóżku. Próbuje miarowo oddychać. Jego twarz jest cała we łzach. Podchodzę do niego i siadam obok. Głaszczę go po plecach i mówię kojąco.

-Mam dość ! – wyrywa mi się – Czemu oni tak świetnie dbają teraz o nasze życie skoro zaraz i tak się pozabijamy ?!!?! A no tak… Chcą widowiska !!! Tylko po co ???!!! Nie mogą nas od razu powystrzelać?! Czemu ten Kapitol jest tak pochrzaniony , że podoba im się jak nastolatki się zabijają??!! Niedorozwoje mózgowe , które nie wiedzą że zabijanie jest złe!! Ci ludzie żyją jak w raju i nie wiedzą co to prawdziwe cierpienie dlatego to ich bawi!!! Idioci!!!!

- Uspokój się , proszę – mówię delikatnie. On z powrotem siada na łóżku. Zakrywa twarz dłońmi i zaczyna szlochać. Ja przyjacielsko obejmuję go ramieniem.

- Wszyscy to bardzo przeżywamy , ale nic nie poradzimy na to . – szepczę głaszcząc go po ramieniu. Tak mi go szkoda. Nie ma w życiu łatwo. Zawsze zgrywał twardziela . Wszyscy mieli się go bać , a tymczasem to chłopak o delikatnym sercu które łatwo zranić. Nikt by normalnie nie pomyślał że ktoś taki potrafi płakać.

W końcu się uspokaja.

Siedzimy w Sali i czekamy aż nas wywołają. Powoli sala się opróżnia i w końcu zostajemy tylko ja  i Raven. W środku cała się trzęsę . Słyszę w głośnikach:

-Arrow Severin.

Wstaję i podchodzę do drzwi.

- Powodzenia! Daj z siebie wszystko – słyszę za sobą i odwracam się do niego. Uśmiecha się , odwzajemniam ten uśmiech i wychodzę. Rzucam nożami. Strzelam z łuku. Nic szczególnego. W sumie nie idzie mi najlepiej. Uwielbiam strzelać w tarczę z łuku. Robiłam to prawie codziennie , ale nie jestem jakąś profesjonalistką. Mija kilka minut i słyszę :

- Dziękujemy , panno Severin.

Wychodzę . Co teraz będzie ? A jeżeli źle mi poszło ? Organizatorzy nie mieli za ciekawych min. Docieram do apartamentu . Raven przychodzi chwilę po mnie. Chyba poszło mu lepiej niż mi , bo uśmiecha się pod nosem. Pod wieczór siadamy w salonie , przed telewizorem . Rozpoczyna się program . Cesar Flickerman prezentuje trybutów i ich ilość punktów przyznanych przez organizatorów.

- Alex  , Dystrykt 2 , punktów 10

- Kornelia , dystrykt 3 , punktów 7

-Alice , dystrykt 5 , punktów 8

- Colin , Dystrykt 8 , punktów 11.

- Raven , Dystrykt 12 , punktów … 12 –

Jest w szoku . Wszyscy mu gratulujemy.

- Arrow, Dystrykt 12 – denerwuję się – punktów … 6

Cooo? , myślę.

COOOOO??
Znalazłam to w jakiejś gazecie XD masakryczny błąd ... -,- 

A tak Btw , w wigilię leci na TVN 7 o 20.00 ,,Podróż do wnętrza ziemi'' z naszym Joshem <333 

Awww :)

Lubicie go ? :) 

Rozdział 3

                                           

-Chcecie się szkolić razem czy osobno ?- pyta Haymitch

-Osobno – odpowiadamy równocześnie

Zaczynam od strzelania z łuku.

Spostrzegam Ravena na stoisku z sidłami. Jest skupiony . Precyzyjnie zakłada sidła.

Muszę przyznać , że jest w tym lepszy ode  mnie. Po kilku godzinach strzelania z łuku i rzucania nożem udaję się ze wszystkimi na stołówkę . Na obiad podają nam pięknie przyrządzoną potrawkę z kurczaka.

Po całym dniu szkolenia zasypiam bardzo szybko.

W nocy śnią mi się koszmary. Jestem na pustyni lodowej. Wokół mnie się ogromne skały skute lodem. Tak strasznie nienawidzę zimy , lodu i mrozu. Moja nienawiść do tej pory roku zapewne wzięła się skąd , że przeżyłam w dwunastce zimę stulecia. Temperatura spadająca nawet do -30 stopni , zawieje śnieżne i tysiące ofiar tej paskudnej pogody. Zima ta trwała całe trzy miesiące. Zginęło w tym czasie wiele znajomych mi osób , w tym jeden z moich przyjaciół Josh i zostali mi tylko Mike i Sofie .

Skały które mnie otaczają zaczynają się schodzić i duszą mnie w sobie . Jest mi przeraźliwie zimno i wpadam w coraz większą panikę , wywołaną tym że mam klaustrofobię.

Ogromna lodowa skała zerwała się z lodowca i leci prosto na mnie…

Budzę się z krzykiem.

 ****************************

Dziś niestety bardzo króciutko :( bo nie zdążyłam napisać więcej a bardzo chciałam dziś dodać ...

Catching Fire ...

Zrobiłam to jakiś czas temu z plasteliny.  Arena trochę słabo wyszła ... 

                                 

:)

Rozdział Drugi

                                                                   * Włącz : ) * 

http://www.youtube.com/watch?v=uKrCE1aYz7o

Moje stylistki Olivia , Viktoria i Melanie rozbierają mnie we wszystkiego co mam na sobie i kąpią mnie . Myją mi włosy i nakładają chyba z tysiąc odżywek a ciało smarują  tysiącem balsamów.

Kładą mnie na kozetce . Zaczęły robić ze mną wszystko co chciały. Depilują moje nogi i wszystkie inne części ciała jakie tylko trzeba .

- Ma bladą skórę – mówi Olivia do Melanie – Będzie potrzebny samoopalacz

Słysząc to mdli mnie , bo normalnie nawet nie przeszło mi na myśl by używać takich rzeczy .

Każą mi wstać i prowadzą mnie do kabiny gdzie karzą mi ubrać bieliznę i robią opalanie natryskowe. Moja skóra robi się ciemniejsza ale nie jest pomarańczowa. W sumie to nawet mi się podoba.

- Teraz nareszcie będzie mógł zobaczyć się Cinna.

Zostawiają mnie samą w pomieszczeniu gdzie przed chwilą robili ze mnie Kapitolońską piękność i czekam na mojego stylistę który ma dokończyć dzieło.

W pomieszczeniu nie ma nic oprócz kozetki na której siedzę . Ściany są gołe i całe białe.

Czuć od nich chłód. Posadzka wyłożona jest szarymi kafelkami , o chropowatej powierzchni.

Nagle słyszę jak za mną skrzypią drzwi. Gwałtownie się odwracam i dostrzegam  czarnoskórego , dość wysokiego mężczyznę . Jest bardzo skromnie ubrany jak na styl Kapitolu. Ma ciemne włosy i oczy , które zdobi tylko jedna cienka , złota kreska na górnej powiece. Podchodzi do mnie.

- Witaj! Nazywam się Cinna – mówi sympatycznie

- A ja … Arrow.

- Pięknie.

Zaczyna mi się przyglądać . Chodzi wokół mnie .

- Masz niezwykłą urodę – mówi po chwili.

Muska palcami moje włosy. Zaprowadza mnie do innego pomieszczenia , gdzie na wieszakach wiszą rozmaite stroje. Kolorowe i błyszczące. Tylko jeden z nich jest przykryty czarnym materiałem. Cinna ściąga go z wieszaka i rozpina suwa , a moim oczom ukazuje się piękna czerwona suknia. Na dole widać czarne akcenty a nad nimi czerwono pomarańczowe… Wtedy sobie uświadamiam co to … Czerń to węgiel a czerwień to płomienie. Mam po prostu pożar na sukni.

-To … jest piękne – odbiera mi mowę.

Ubieram ją i przeglądam się w lustrze. Wyglądam w niej pięknie. Naprawdę pięknie.

Robią mi fryzurę . Wielki kok ,w który wpinają mi różyczki w ognistych kolorach.

Potem makijaż. Czarne powieki…

Nie lubię tak mocnego makijażu , a to pewnie dlatego że go sobie nigdy nie robiłam.

Ale muszę przyznać , że prezentuję się nieźle.

Już po chwili znajduję się przy wyjściu na wielki plac , przez który przejadę wraz z Ravenem na rydwanie.

Raven się zjawia. Wygląda olśniewająco . Ma na sobie garnitur z takim samym motywem jak ja. Na dole nogawek czerń a wyżej płonie.

Wchodzimy na rydwan. Musimy stać dość blisko siebie. Czuję że dłonią przypadkiem dotknęłam jego dłoń i momentalnie ją odsuwam . Ruszamy.

W tle leci hymn Kapitol a my jedziemy i słyszymy wrzaski tłumu . Machamy im. Nawet w to nie wierzę ale na moje usta wkrada się uśmiech. Spoglądam na ekran . Nasze stroje prezentują się oszałamiająco. Docieramy do końca naszej drogi i stajemy przed budynkiem. Kilka metrów nad nami znajduje się ozdobny balkon na którym stoi prezydent Snow. Mężczyzna z siwymi włosami i siwą brodą uśmiecha się ,a przynajmniej próbuje zmyć z twarzy poważną maskę.

-Witamy was trybuci! Życzę wam pomyślnych Głodowych Igrzysk i nie los zawsze wam sprzyja.

Krzywię się słysząc jego słowa. Nasze rydwany ponownie ruszają i zjeżdżamy z placu .

Ponownie widzę Cinne i stylistkę Ravena , Sylvię.

Uśmiechają się do nas.

-Wypadliście rewelacyjnie – mówi Haymitch, który niespodziewanie wyłania się za rogu. Widzimy go pierwszy raz na oczy . Jest naszym mentorem… Pożal się Boże …

W ręku trzyma butelkę z tanim alkoholem z Ćwieka. Upija łyk i chwiejnym krokiem idzie ponownie w kierunku z którego przyszedł. Jedziemy do ośrodka szkoleniowego . Gdy docieramy na miejsce idziemy wraz z Effie , Cinną , Haymitchem i całą naszą ekipą do naszego apartamentu.

Najpierw mamy iść do naszych pokoi trochę i odświeżyć a potem przyjść do jadalni na kolację. Sam apartament robi ogromne wrażenie , a mój pokój jest niesamowity. Wielkie łóżko , równie wielka szafa , toaletka , telewizor plazmowy wiszący na ścianie i parę drobiazgów. Ściany są pomalowane na jasną zieleń . Na ścianie gdzie stoi łóżko ścianę pokrywają dodatkowo ciemnozielone wzory . Dopiero po chwili uświadamiam sobie że mają one przypominać las. Pokój jest zrobiony specjalnie dla mnie. O takim sobie nawet nie śniłam w najśmielszych snach. Biorę prysznic w bardzo luksusowej łazience i schodzę do jadalni na kolację .Są już tam Raven i Effie . Chwilę po mnie przychodzi Cinna i cała reszta.

Większość posiłku mija w milczeniu. Dopóki nie odezwie się Raven.

- Co mamy zrobić aby zdobyć sponsorów ?

Głos zabiera Effie.

- Musicie przede wszystkim być sympatyczni. Nie możecie być wrogo nastawieni do tego wszystkiego , ale jednocześnie musicie pokazać , że jesteście waleczni i groźni dla przeciwników.

Jutro zaczynamy szkolenie , więc muszę się porządnie wyspać.

Zasypiam szybko. W nocy budzi mnie głośny krzyk Ravena. Ma pokój obok mojego na piętrze naszego apartamentu , a reszta śpi na dole , więc możliwe że nawet go nie słyszą, więc to ja wstaję , aby zobaczyć co się z nim dzieje. Jego krzyk jest przepełniony bólem.

Szlag! , klnę w myślach gdy orientuje się że jego pokój jest zamknięty od środka.

Krzyk chłopaka nie ustaje , a ja wpadam w lekką panikę .

Pewnie nawiedzają go jakieś przeraźliwe koszmary z których nie potrafi się wybudzić. Wiem , że to straszne , bo mnie też dręczą czasami takie koszmary.

Wpadam na pewien pomysł. Z szufladki w mojej toaletce wyciągam wsuwkę do włosów. Wkładam ją do zamka z nadzieją że drzwi się otworzą. Udaje się .

Od razu wpadam do pokoju i podchodzę do łóżka Ravena. Chłopak wije się krzycząc. Jego twarz i szyja błyszczą się od potu. Zaczynam go powoli budzić. Po chwili udaje mi się to . Otwiera oczy i niespodziewanie , w jakimś dziwnym odruchu wpada w moje ramiona. Przez chwile mnie nie puszcza więc odwzajemniam uścisk . Głaszczę go po plecach aby go uspokoić i szepczę kojąco. Odsuwa się ode mnie .

Jest już spokojniejszy , zaczyna oddychać bardziej miarowo. Spogląda na mnie.

-Przepraszam – mówi i opuszcza głowę

- Ale za co ? – jestem zaskoczona

- Za to , że cię obudziłem i za fatygę … A i za to że się teraz na ciebie rzuciłem . Po prostu wpadam w panikę …

-Daj spokój. Nie masz mnie za co przepraszać. Wiem co to znaczy mieć koszmary. A teraz śpij.

Chłopak kładzie się i przykrywa kołdrą , a ja opuszczam jego pokój.

***************************************************

 Zapraszam :)   https://www.facebook.com/pages/Peeta-Bogiem-Trylogia-na%C5%82ogiem-Katniss-podstaw%C4%85-a-Gale-zabaw%C4%85/1419733374904718 

I liczę na wasze komentarze . Uwierzcie , lepiej i szybciej mi się pisze gdy je od was otrzymuję . Dają mi natchnienie :) 

Rozdział Pierwszy

                                                                      *Włącz :) *

Pociąg rusza. Wciąż widzę smutne , wręcz zrozpaczone twarze moich rodziców . Widzę zapłakaną twarz Mike’a i rozhisteryzowaną Sofie.

Słyszę , że ktoś wchodzi do mojego przedziału . Zbliża się do mnie.

Domyślam się kto to ale modlę się w duchu by okazało się że to jednak nie ok. Ale nikogo nie obchodzi moja prośba.

-Będziesz pierwszą osobą którą zabiję – mówi Raven.

Spoglądam na niego . Uśmiecha się ..

Alee … Nie do wiary !

On płakał . Ma napuchnięte oczy . Szturcha mnie lekko w ramię.

Nie wiem czy to co powiedział mam odebrać jako żart.

Raven jest jednym z tych , którego wszyscy się boją . Jest silny , odważny i groźny.

Jego rodzina jest bardzo biedna. Nawet biedniejsza od mojej. Często kradnie jedzenie by nie umrzeć z głodu . Nie dziwię mu się .

Niektórzy , którym głód nigdy nie zajrzał w oczy , przepędzają gdy kradnie im coś z ogrodu i donoszą na niego Strażnikom Pokoju. Wiele osób go nie znosi . Włącznie ze mną.

Robił mi na złość od kiedy byliśmy dziećmi. Zabił mojego kota gdy miałam 6 lat.

Wiele razy w szkole wyzywał mnie i poniżał , w wtedy inni stawali po jego stronie.

Raven oprócz kradzieży nie popełniał żadnych przestępstw i unikał nielegalnych rzeczy.  Wiem , że w środku był dobry , ale zmieniła go nędza.

Przyjrzałam mu się z bliska . Był nieziemsko przystojny.

Miał brązowe , głębokie oczy .

Jego blond włosy były idealnie ułożone na żel.

Miał idealną , jasną cerę.

Chyba za bardzo się na niego zapatrzyłam …

- Halo tu ziemia ! – ocknęłam się – Co mi się tak przyglądasz?

- Nie nic- odpowiadam i spuszczam wzrok na ziemię .

Nastała między nami cisza.

Przerwała ją Effie , która wpadła trajkocząc jak szalona.

- Jutro WIELKI , WIELKI dzień ! – Raven wzdrygnął się słysząc jej piski.

Powiedziała nam co nas jutro czeka i wyszła.

Raven obdarza mnie ostatnim spojrzeniem i też wychodzi.  

Dochodzi już 22.00 więc postanowiłam że pójdę już spać by się porządnie wyspać przed tym ‘’wielkim’’ dniem.

Zdejmuję z siebie błękitną sukienkę i kieruję się do łazienki . Wchodzę pod prysznic , puszczam wodę i opłukuję swoje ciało. Czuję gulę w gardle. Moje oczy zalewają się łzami .

Myślę o mamie. Przypominam sobie jak się dziś ze mną żegnała .

Przytulam się do niej i czuję jej ciepło. Czuję bezpieczeństwo. Zaczynam płakać … Ona też płacze.

Wyprowadzają ją.

Wchodzi tata . Przytula mnie .

-Kocham Cię , tato – mówię przez łzy.

- Też Cię kocham córeczko.

Boję się , że mówimy to sobie ostatni raz.

Następnie przychodzi Sofie a potem Mike.

Pożegnanie z nimi jest bardzo trudne. Sofie cały czas wybucha płaczem , tuli mnie i mówi że mam być dzielna.

Mike od razu rzuca mi się w ramiona i nie puszczając mnie , mówi żebym walczyła i że wierzy z całego serca w to że wygram.

Wracam na ziemie. Myję się do końca i wychodzę spod prysznica.

Przypominam sobie że nie mam w co się ubrać do spania. Sięgam po ręcznik który leży na szafce obok umywalki i spostrzegam że leży tam również koszula nocna. Obwijam się ręcznikiem .Wycieram się i ubieram przygotowaną koszulę.

Opuszczam łazienkę . Odkrywam kawałek kołdry , wchodzę pod nią i zakrywam się po same zęby. Jest mi tak cieplutko i wygodnie. Przez ostatnie dni mojego życia zaznam trochę luksusów .

Leżę jeszcze długo nim udaje mi się zasnąć. Myśli rozpierają mi głowę .

W końcu zasypiam .

                                                                *******************

Nie jestem zadowolona z tego rozdziału bo jest za krótki . :/ Nie miałam pomysłów a chciałam go dodać koniecznie dzisiaj. 

Komentujcie !

Jak macie pytania to pytajcie :  http://ask.fm/BelieberTrue99

i wbijajcie na https://www.facebook.com/pages/Nie-%C5%9Bpi%C4%99-bo-wygrywam-G%C5%82odowe-Igrzyska-3/545875598801997 

Prolog

                                                             *Włącz :) *

                             

Koszmar się zaczyna.

Już został równo tydzień do dożynek

Cały 12 Dystrykt drży z przerażenia . Kim będzie ta dwójka nieszczęśników która pójdzie w tym roku na rzeź ?

Może to będę ja …

Ta myśl od razu mi się nasuwa gdy myślę o tym co nas czeka za tydzień.

Szczęście dopisywało mi przez 2 lata . Obawiam się , że w tym roku tak nie będzie .

Już słyszę jak Effie wyczytuje moje nazwisko.

Łzy napływają mi do oczu . Czuję tylko strach.

Wychodzę z domu by się trochę uspokoić. Od razu spotykam przyjaciółkę i jej chłopaka , Sofie i Michela.

Uśmiechają się  do mnie serdecznie , ale wiem że w środku przeżywają to samo co  ja . W końcu też mają 14 lat.

-Hej Mike! – witam się z nim przyjacielsko go obejmując i podchodzę do Sofie i ją również przytulam.

Ogarnia mnie smutna myśl . Oni tak bardzo się kochają . Co będzie jeśli któreś z nich trafi na arenę? A co będzie jeżeli trafią tam oboje?

- Zobaczycie już niedługo będę mieszkała w Wiosce Zwycięzców i będę pławić się w luksusach.- mówi Sofie.

Chyba zwariowała już ze strachu albo potrafi myśleć aż tak pozytywnie i nabijać się z takich rzeczy. Mike śmieje się i obejmuje ją w talii.

  Nadchodzi dzień dożynek. Wszyscy zbieramy się przy Pałacu Sprawiedliwości . Na scenę wychodzi burmistrz , mówi swoją tradycyjną przemowę , następnie to samo robi Effie i przystępuje do losowania.

Zaczyna tradycyjnie od kuli z nazwiskami dziewcząt. 

Kilka osób mdleje z nerwów inne tylko płaczą. Stoję pomiędzy Mike’em a Sofie i trzymam ich za ręce. Ściskam je coraz mocniej gdy Effie otwiera karteczkę , chwile na nią patrzy i otwiera usta by wyczytać trybulkę…  

Napiszę swoją historię Igrzysk ...

Hej , jestem Monika i jestem wielką fanką Igrzysk Śmierci .
Kocham tą trylogię i zainspirowała mnie ona do napisania własnej historii :)
Pomysł był właściwie spontaniczny ale w głowie mam  pełno pomysłów jak będzie wyglądało moje opowiadanie. 
Mam nadzieję że wam się spodoba . Zapraszam do czytania :)