Rozdział 6

Włącz :  http://www.youtube.com/watch?v=GlZjxQw-vtU  :) 

Otwieram oczy. Leżę na łóżku. Wodzę oczami po pomieszczeniu w którym się znajduję. Ściany są białe. Nie ma tu nic oprócz jakiejś maszyny w kącie i łóżka na którym leżę. Nie ma okien. Pokój oświetla jedynie mocne  światło lamp na suficie. Nagle otwierają się szare drzwi które znajdują się naprzeciwko mnie . Wychyla się zza nich Raven. Spostrzega , że się obudziłam i wchodzi do środka. Uśmiecha się. Boże … Jaki on ma cudowny uśmiech.

- Jak się czujesz?

-Lepiej . Co mi się stało?

Podchodzi bliżej .

-Nic poważnego. Po prostu zemdlałaś. To ze stresu. Byłaś nieprzytomna jakieś półgodziny. Przełożyli nasze wywiady do czasu aż nie dojdziesz do siebie. – wyjaśnia mi wszystko- Serio miałaś aż taką tremę? Zauważyłem , że jesteś nieśmiała ale…

Chwilę milczę.

- Nigdy nie występowałam przed taką publicznością i jeszcze przed całym krajem. Dałam plamę z tymi punktami. Chciałam jakoś zdobyć publikę . No wiesz… Bałam się że mi się znowu nie uda. I co ja sobie myślę? Że mi się uda wygrać igrzyska? Nie mam szans…

- Tak nie możesz mówić. Każdy ma szanse.

Wzdycham z podirytowaniem

- Nie każdy. Chyba że zawodowcy. W naszym dystrykcie był tylko jeden zwycięzca. W ciągu 55 lat istnienia igrzysk! Jedyną osobą która może przynieść dwunastce kolejnego zwycięzcę , jesteś ty. Ja na pewno nie.

Powoli siadam. On milknie. Wiem , że nie mam szans. To koniec . Muszę pogodzić się ze śmiercią.

-Kiedy mnie stąd wypuszczą ? – pytam

Wypuścili mnie jakąś godzinę później. Potem minęło kilka minut i już siedzę na przeciwko Cesara i patrzą się na mnie setki oczu.

-Jak czułaś się po tym jak dowiedziałaś się , że zdobyłaś tak mało punktów?

- Byłam zawiedziona i trochę zła. Zrozumiałam że mam małe szanse na wygraną , ale mimo to będę walczyć. –mówię stanowczo i uśmiecham się do publiczności. I rozlegają się brawa. Te słowa popłynęły z moich ust jak strumień wody. Sama jestem zadziwiona tym że zdołałam skleić wypowiedź mającą sens.

-Wygram igrzyska i pokażę że nasz Dystrykt też potrafi! Niech sobie nikt nie myśli że jesteśmy słabi ! – strzelam słowami jak z karabinu maszynowego. Do końca nie myślę nad tym co mówię. Kilka pytań o moją rodzinę i przyjaciół , i mój czas się kończy. Schodząc za kulisy czuję jak mój nagły przypływ pewności siebie i determinacji odpływa ze mnie. Mijam Ravena który wychodzi na scenę.

-Raven , czy możesz nam zdradzić , jaką umiejętnością tak bardzo zachwyciłeś organizatorów?

-Hmm… Sam się nad tym zastanawiałem . Moja rodzina nie jest zbyt bogata- mówiła , a na jego twarzy jawił się smutek. – Często  musiałem polować. Potrafię dość dobrze posługiwać się łukiem , nożem i włócznią.

- A więc na pewno posługujesz się tymi narzędziami świetnie. A powiedz nam, co ci się podoba w Kapitolu?

- Tu jest pięknie. Wszystko jest takie nowoczesne , luksusowe i monumentalne. Najbardziej spodobały mi się tutejsze prysznice. – dodaje ze śmiechem

Jego wywiad również się kończy i idziemy do apartamentu.

Wieczorem wcześnie kładę się spać , bo chcę się wyspać przed tak ważnym dniem. Długo jednak nie mogę zasnąć , a gdy mi się to w końcu udaje to męczą mnie koszmary. Wstaję i wychodzę z pokoju. Zmierzam w stronę balkonu i mijam pokój Ravena. Zatrzymuję się tam na chwilę i gdy już chcę iść dalej , drzwi się otwierają. Odskakuję od nich lekko wystraszona.

- Nie śpisz co? – pyta z troską

Ja tylko kręcę głową na ‘’nie’’. Wychodzi i teraz idziemy razem na balkon. Siadamy na ławce i patrzymy na panoramę śpiącego Kapitolu.

- Rodzice mnie znienawidzili – zaczyna , a ja spoglądam na niego . Nie spogląda na mnie tylko patrzy się w nieistniejący punkt przed sobą. – Gdy zaczęło brakować kasy , stałem się zbędnym a wręcz problematycznym przedmiotem. I gdy zacząłem im robić kłopoty i zrobiłem się aroganckim dupnie , mieli mnie dość. Przestali się do mnie odzywać.

- Pożegnali się z tobą ?

- Tak.

Oboje umilkliśmy . Czuję że robię się senna. Opieram głowę o jego ramię, wahając się. Myślę że mnie odepchnie, ale on tylko obejmuje  mnie ramieniem.

-Zaśpiewać ci coś? – szepcze w moje włosy.

-Mhm – mruczę sennie

Od razu do moich uszu  dobiega cichy , bardzo piękny głos , który śpiewa ,,Drzewo Wisielców’’ To bardzo znana piosenka. Mama zawsze ją nuci gdy robi obiad. Śpiewa naprawdę pięknie. Z zachwytem wsłuchuję się w jego  melodyjny głos.

- Pięknie śpiewasz – mówię rozmarzona

- Mama mnie nauczyła. Pochodzi z bogatego domu i chodziła na lekcje śpiewu. Przekazała mi to co sama umiała. Zawsze powtarzała że mam niezwykły talent. – uśmiecha się.

- Twoja mama była bogata? – pytam

- Tak , jej ojciec był burmistrzem. Poznała tatę , zakochali się w sobie , ale jej rodzice nie chcieli  się zgodzić na ich małżeństwo. Wyrzekła się rodziny i uciekła do niego. Zrezygnowała z dostatniego życia w imię miłości.

- Piękna historia – mówię i patrzę w jego oczy – Pośpiewaj mi jeszcze.

Zaczyna śpiewać . Tym razem nieznany mi utwór. Otoczona jego ramieniem zasypiam , usypiana jego kojącym głosem. 

******************************

No i jest :) Nareszcie... Jeszcze raz Szczęśliwego Nowego Roku  :*

Z wszelkie błędy przepraszam ..