Rozdział Pierwszy

                                                                      *Włącz :) *

Pociąg rusza. Wciąż widzę smutne , wręcz zrozpaczone twarze moich rodziców . Widzę zapłakaną twarz Mike’a i rozhisteryzowaną Sofie.

Słyszę , że ktoś wchodzi do mojego przedziału . Zbliża się do mnie.

Domyślam się kto to ale modlę się w duchu by okazało się że to jednak nie ok. Ale nikogo nie obchodzi moja prośba.

-Będziesz pierwszą osobą którą zabiję – mówi Raven.

Spoglądam na niego . Uśmiecha się ..

Alee … Nie do wiary !

On płakał . Ma napuchnięte oczy . Szturcha mnie lekko w ramię.

Nie wiem czy to co powiedział mam odebrać jako żart.

Raven jest jednym z tych , którego wszyscy się boją . Jest silny , odważny i groźny.

Jego rodzina jest bardzo biedna. Nawet biedniejsza od mojej. Często kradnie jedzenie by nie umrzeć z głodu . Nie dziwię mu się .

Niektórzy , którym głód nigdy nie zajrzał w oczy , przepędzają gdy kradnie im coś z ogrodu i donoszą na niego Strażnikom Pokoju. Wiele osób go nie znosi . Włącznie ze mną.

Robił mi na złość od kiedy byliśmy dziećmi. Zabił mojego kota gdy miałam 6 lat.

Wiele razy w szkole wyzywał mnie i poniżał , w wtedy inni stawali po jego stronie.

Raven oprócz kradzieży nie popełniał żadnych przestępstw i unikał nielegalnych rzeczy.  Wiem , że w środku był dobry , ale zmieniła go nędza.

Przyjrzałam mu się z bliska . Był nieziemsko przystojny.

Miał brązowe , głębokie oczy .

Jego blond włosy były idealnie ułożone na żel.

Miał idealną , jasną cerę.

Chyba za bardzo się na niego zapatrzyłam …

- Halo tu ziemia ! – ocknęłam się – Co mi się tak przyglądasz?

- Nie nic- odpowiadam i spuszczam wzrok na ziemię .

Nastała między nami cisza.

Przerwała ją Effie , która wpadła trajkocząc jak szalona.

- Jutro WIELKI , WIELKI dzień ! – Raven wzdrygnął się słysząc jej piski.

Powiedziała nam co nas jutro czeka i wyszła.

Raven obdarza mnie ostatnim spojrzeniem i też wychodzi.  

Dochodzi już 22.00 więc postanowiłam że pójdę już spać by się porządnie wyspać przed tym ‘’wielkim’’ dniem.

Zdejmuję z siebie błękitną sukienkę i kieruję się do łazienki . Wchodzę pod prysznic , puszczam wodę i opłukuję swoje ciało. Czuję gulę w gardle. Moje oczy zalewają się łzami .

Myślę o mamie. Przypominam sobie jak się dziś ze mną żegnała .

Przytulam się do niej i czuję jej ciepło. Czuję bezpieczeństwo. Zaczynam płakać … Ona też płacze.

Wyprowadzają ją.

Wchodzi tata . Przytula mnie .

-Kocham Cię , tato – mówię przez łzy.

- Też Cię kocham córeczko.

Boję się , że mówimy to sobie ostatni raz.

Następnie przychodzi Sofie a potem Mike.

Pożegnanie z nimi jest bardzo trudne. Sofie cały czas wybucha płaczem , tuli mnie i mówi że mam być dzielna.

Mike od razu rzuca mi się w ramiona i nie puszczając mnie , mówi żebym walczyła i że wierzy z całego serca w to że wygram.

Wracam na ziemie. Myję się do końca i wychodzę spod prysznica.

Przypominam sobie że nie mam w co się ubrać do spania. Sięgam po ręcznik który leży na szafce obok umywalki i spostrzegam że leży tam również koszula nocna. Obwijam się ręcznikiem .Wycieram się i ubieram przygotowaną koszulę.

Opuszczam łazienkę . Odkrywam kawałek kołdry , wchodzę pod nią i zakrywam się po same zęby. Jest mi tak cieplutko i wygodnie. Przez ostatnie dni mojego życia zaznam trochę luksusów .

Leżę jeszcze długo nim udaje mi się zasnąć. Myśli rozpierają mi głowę .

W końcu zasypiam .

                                                                *******************

Nie jestem zadowolona z tego rozdziału bo jest za krótki . :/ Nie miałam pomysłów a chciałam go dodać koniecznie dzisiaj. 

Komentujcie !

Jak macie pytania to pytajcie :  http://ask.fm/BelieberTrue99

i wbijajcie na https://www.facebook.com/pages/Nie-%C5%9Bpi%C4%99-bo-wygrywam-G%C5%82odowe-Igrzyska-3/545875598801997